Zien en beleven is geloven. Althans dat was voor mij wel het geval.
Ik heb deze kleinood gekregen in een moeilijke periode. Uit onverwachte hoek van iemand die in korte tijd veel is gaan betekenen.
Ken je dat? De kleine dingen, die diep zijn weggestopt omdat ze zeer doen, die dan voor verbinding zorgen?
Ergens hebben we allemaal dezelfde overlevingsstrategieën ontwikkeld. Jammer, maar het gaat zoals het gaat en het is zoals het is.
Toen kwam de broekzakknuffel. Ooit al weleens gezien als een leuk cadeautje voor iemand, kleinigheidje als een leuk gebaar.
Nooit kunnen bedenken dat je uit zoiets kleins zoiets groots kunt halen.
Deze kleinood ging in mijn broekzak en is er eigenlijk nooit meer uit geweest. Een geruststelling en troost op moeilijke momenten, even iets om je aan vast te houden in situaties waarin het lastig is om iets of iemand vast te houden. Want stel dat de hele wereld je kwetsbaarheid ziet.
Toen bedacht ik dat er heel misschien toch wel heel veel mensen gebaat zouden zijn bij een onzichtbare knuffel. Even een houvast op moeilijke of spannende momenten.
Daarnaast is een broekzakknuffel ook gewoon leuk om te geven. Als kleinigheidje, als afscheid of gewoon "hé ik denk aan je".
Wij hebben gekozen voor de naam: Geluks-broekzakknuffel.
Wat de naam geluk draagt moet wel zorgen voor geluk, toch.